Złożenie pozwu o alimenty to pierwszy, choć kluczowy krok w procesie dochodzenia świadczeń na utrzymanie dziecka lub innych członków rodziny. Wielu rodziców, po przejściu przez ten etap, zastanawia się, jakie dalsze procedury czekają ich w sądzie. Rozumiejąc, że jest to sytuacja stresująca i pełna niewiadomych, niniejszy artykuł ma na celu szczegółowe wyjaśnienie kolejnych etapów postępowania, od momentu złożenia pozwu, aż po wydanie prawomocnego orzeczenia. Skupimy się na praktycznych aspektach, udzielając odpowiedzi na pytania dotyczące doręczeń, rozpraw, dowodów oraz możliwych rozwiązań. Celem jest zapewnienie jasności i poczucia kontroli nad przebiegiem sprawy, co jest nieocenione w tak delikatnych okolicznościach. Pamiętajmy, że każda sprawa jest indywidualna, jednak znajomość ogólnych procedur sądowych znacząco ułatwia nawigację przez system prawny.

Po tym, jak sąd otrzyma pozew, rozpoczyna się proces jego weryfikacji i nadania biegu. Pierwszym działaniem sądu jest sprawdzenie, czy pozew spełnia wszystkie wymogi formalne określone w Kodeksie postępowania cywilnego. Dotyczy to między innymi prawidłowego oznaczenia stron, wskazania sądu właściwego do rozpoznania sprawy, określenia żądania alimentacyjnego oraz uzasadnienia. Jeśli pozew zawiera braki formalne, sąd wezwie powoda do ich uzupełnienia w określonym terminie, pod rygorem pozostawienia pisma bez dalszego biegu. Jest to ważny moment, aby dokładnie zapoznać się z wezwaniem sądu i terminowo dopełnić wszelkich formalności. Po pozytywnym przejściu przez etap weryfikacji formalnej, sąd nada pozewowi dalszy bieg.

Kolejnym fundamentalnym etapem jest doręczenie pozwu pozwanemu. Sąd wysyła odpis pozwu wraz z załącznikami do osoby, od której dochodzone są alimenty. Pozwanemu przysługuje prawo do złożenia odpowiedzi na pozew. Termin na jej złożenie zazwyczaj wynosi dwa tygodnie od daty doręczenia pozwu, choć sąd może ten termin przedłużyć. W odpowiedzi na pozew pozwany ma możliwość przedstawienia swojego stanowiska w sprawie, wniesienia o oddalenie powództwa lub zgłoszenia własnych wniosków dowodowych. Niezłożenie odpowiedzi na pozew nie tamuje dalszego biegu postępowania. Sąd może bowiem rozpoznać sprawę nawet bez udziału pozwanego, jeśli mimo prawidłowego doręczenia i pouczenia, nie podejmie on żadnych działań procesowych.

Po tym, jak sąd otrzyma pozew, rozpoczyna się proces jego weryfikacji i nadania biegu. Pierwszym działaniem sądu jest sprawdzenie, czy pozew spełnia wszystkie wymogi formalne określone w Kodeksie postępowania cywilnego. Dotyczy to między innymi prawidłowego oznaczenia stron, wskazania sądu właściwego do rozpoznania sprawy, określenia żądania alimentacyjnego oraz uzasadnienia. Jeśli pozew zawiera braki formalne, sąd wezwie powoda do ich uzupełnienia w określonym terminie, pod rygorem pozostawienia pisma bez dalszego biegu. Jest to ważny moment, aby dokładnie zapoznać się z wezwaniem sądu i terminowo dopełnić wszelkich formalności. Po pozytywnym przejściu przez etap weryfikacji formalnej, sąd nada pozewowi dalszy bieg.

Kolejnym fundamentalnym etapem jest doręczenie pozwu pozwanemu. Sąd wysyła odpis pozwu wraz z załącznikami do osoby, od której dochodzone są alimenty. Pozwanemu przysługuje prawo do złożenia odpowiedzi na pozew. Termin na jej złożenie zazwyczaj wynosi dwa tygodnie od daty doręczenia pozwu, choć sąd może ten termin przedłużyć. W odpowiedzi na pozew pozwany ma możliwość przedstawienia swojego stanowiska w sprawie, wniesienia o oddalenie powództwa lub zgłoszenia własnych wniosków dowodowych. Niezłożenie odpowiedzi na pozew nie tamuje dalszego biegu postępowania. Sąd może bowiem rozpoznać sprawę nawet bez udziału pozwanego, jeśli mimo prawidłowego doręczenia i pouczenia, nie podejmie on żadnych działań procesowych.

Złożenie pozwu o alimenty i co dalej jak przygotować się do pierwszej rozprawy

Pierwsza rozprawa w sprawie o alimenty stanowi kluczowy moment, w którym obie strony mają szansę przedstawić swoje stanowiska przed sądem. Odpowiednie przygotowanie do tego spotkania jest niezbędne, aby proces przebiegał sprawnie i efektywnie. Sąd podczas pierwszej rozprawy ma za zadanie ustalić, czy strony są skłonne do zawarcia ugody. Jeśli taka możliwość istnieje i obie strony wyrażają zgodę, sąd może skierować sprawę na posiedzenie pojednawcze lub zaproponować zawarcie ugody na miejscu. Jest to często najszybsza i najmniej stresująca droga do rozwiązania sporu, pozwalająca uniknąć dalszego przedłużania postępowania.

Jeśli jednak zawarcie ugody nie jest możliwe, sąd przejdzie do merytorycznego rozpoznania sprawy. W tym celu będzie dążył do zebrania materiału dowodowego, który pozwoli mu na podjęcie sprawiedliwej decyzji. Kluczowe jest, aby strony były przygotowane na przedstawienie sądowi wszelkich dowodów potwierdzających ich twierdzenia. Mogą to być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych czy inne materiały, które w sposób obiektywny przedstawią sytuację materialną obu stron oraz potrzeby uprawnionego do alimentów.

Pierwsza rozprawa w sprawie o alimenty stanowi kluczowy moment, w którym obie strony mają szansę przedstawić swoje stanowiska przed sądem. Odpowiednie przygotowanie do tego spotkania jest niezbędne, aby proces przebiegał sprawnie i efektywnie. Sąd podczas pierwszej rozprawy ma za zadanie ustalić, czy strony są skłonne do zawarcia ugody. Jeśli taka możliwość istnieje i obie strony wyrażają zgodę, sąd może skierować sprawę na posiedzenie pojednawcze lub zaproponować zawarcie ugody na miejscu. Jest to często najszybsza i najmniej stresująca droga do rozwiązania sporu, pozwalająca uniknąć dalszego przedłużania postępowania.

Jeśli jednak zawarcie ugody nie jest możliwe, sąd przejdzie do merytorycznego rozpoznania sprawy. W tym celu będzie dążył do zebrania materiału dowodowego, który pozwoli mu na podjęcie sprawiedliwej decyzji. Kluczowe jest, aby strony były przygotowane na przedstawienie sądowi wszelkich dowodów potwierdzających ich twierdzenia. Mogą to być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych czy inne materiały, które w sposób obiektywny przedstawią sytuację materialną obu stron oraz potrzeby uprawnionego do alimentów.

Zbieranie dowodów po złożeniu pozwu o alimenty jakie dokumenty są kluczowe

Proces ustalania wysokości alimentów opiera się na wszechstronnej analizie sytuacji materialnej stron oraz usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego. W związku z tym, przygotowanie i przedstawienie odpowiednich dowodów jest absolutnie kluczowe dla powodzenia sprawy. Powód, dochodzący alimentów, powinien przede wszystkim skupić się na udokumentowaniu rzeczywistych potrzeb dziecka lub osoby uprawnionej. Obejmuje to koszty związane z wyżywieniem, edukacją, leczeniem, ubraniem, a także rozwijaniem pasji i zainteresowań. Szczegółowe rachunki, faktury, paragony za zakupy, opłaty za zajęcia dodatkowe, czy nawet historia wydatków na leki mogą stanowić mocne argumenty.

Nie mniej ważna jest również dokumentacja dochodów oraz wydatków pozwanego. Choć często trudniej uzyskać te informacje, można próbować przedstawić sądowi dowody pośrednie, świadczące o jego możliwościach zarobkowych. Mogą to być na przykład zdjęcia z mediów społecznościowych sugerujące określony styl życia, zeznania świadków dotyczące jego sytuacji zawodowej, czy informacje o posiadanych nieruchomościach lub pojazdach. W przypadku pracowników, istotne będą zaświadczenia o zarobkach, wyciągi z kont bankowych, a także PIT-y. Samozatrudnieni powinni przedstawić dokumentację księgową, deklaracje podatkowe oraz dowody przychodów.

Warto również pamiętać o możliwości zgłoszenia wniosków dowodowych dotyczących sytuacji drugiej strony. Jeśli pozwany ukrywa swoje dochody lub celowo obniża swój standard życia, aby uniknąć płacenia alimentów, można wnioskować o zobowiązanie go do przedstawienia konkretnych dokumentów, takich jak wyciągi z rachunków bankowych, umowy o pracę, czy zeznania podatkowe. W skrajnych przypadkach, gdy sytuacja materialna pozwanego jest niejasna, sąd może zlecić przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego rewidenta lub doradcy finansowego. Kluczem jest systematyczne gromadzenie i staranne przygotowanie wszystkich dostępnych materiałów, aby sąd dysponował pełnym obrazem sytuacji.

• Dokumenty potwierdzające usprawiedliwione potrzeby uprawnionego (np. rachunki za zakupy spożywcze, odzież, artykuły szkolne, opłaty za zajęcia dodatkowe, koszty leczenia).
• Zaświadczenia o dochodach powoda i pozwanego (np. zaświadczenia o zarobkach, PIT-y, wyciągi z kont bankowych).
• Dowody dotyczące sytuacji mieszkaniowej obu stron (np. umowy najmu, akty własności, rachunki za media).
• Informacje o stanie zdrowia uprawnionego, jeśli wpływa to na koszty utrzymania.
• Dowody świadczące o możliwościach zarobkowych pozwanego, nawet jeśli nie pracuje lub pracuje na czarno.

Proces ustalania wysokości alimentów opiera się na wszechstronnej analizie sytuacji materialnej stron oraz usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego. W związku z tym, przygotowanie i przedstawienie odpowiednich dowodów jest absolutnie kluczowe dla powodzenia sprawy. Powód, dochodzący alimentów, powinien przede wszystkim skupić się na udokumentowaniu rzeczywistych potrzeb dziecka lub osoby uprawnionej. Obejmuje to koszty związane z wyżywieniem, edukacją, leczeniem, ubraniem, a także rozwijaniem pasji i zainteresowań. Szczegółowe rachunki, faktury, paragony za zakupy mogą stanowić mocne argumenty.

Nie mniej ważna jest również dokumentacja dochodów oraz wydatków pozwanego. Choć często trudniej uzyskać te informacje, można próbować przedstawić sądowi dowody pośrednie, świadczące o jego możliwościach zarobkowych. Mogą to być na przykład zdjęcia z mediów społecznościowych sugerujące określony styl życia, zeznania świadków dotyczące jego sytuacji zawodowej, czy informacje o posiadanych nieruchomościach lub pojazdach. W przypadku pracowników, istotne będą zaświadczenia o zarobkach, wyciągi z kont bankowych, a także PIT-y. Samozatrudnieni powinni przedstawić dokumentację księgową, deklaracje podatkowe oraz dowody przychodów.

Warto również pamiętać o możliwości zgłoszenia wniosków dowodowych dotyczących sytuacji drugiej strony. Jeśli pozwany ukrywa swoje dochody lub celowo obniża swój standard życia, aby uniknąć płacenia alimentów, można wnioskować o zobowiązanie go do przedstawienia konkretnych dokumentów, takich jak wyciągi z rachunków bankowych, umowy o pracę, czy zeznania podatkowe. W skrajnych przypadkach, gdy sytuacja materialna pozwanego jest niejasna, sąd może zlecić przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego rewidenta lub doradcy finansowego. Kluczem jest systematyczne gromadzenie i staranne przygotowanie wszystkich dostępnych materiałów, aby sąd dysponował pełnym obrazem sytuacji.

Po złożeniu pozwu o alimenty co dalej gdy zapadnie wyrok sądu pierwszej instancji

Moment wydania przez sąd wyroku pierwszej instancji jest przełomowy w każdej sprawie alimentacyjnej. Niezależnie od tego, czy orzeczenie jest zgodne z naszymi oczekiwaniami, czy też nie, należy pamiętać, że jest to dopiero pierwszy etap formalnego zakończenia postępowania. Od tej chwili rozpoczyna się okres, w którym strony mają możliwość odniesienia się do decyzji sądu i podjęcia dalszych kroków prawnych, jeśli uznają to za stosowne. Zrozumienie, jakie prawa i obowiązki wynikają z wyroku pierwszej instancji, jest kluczowe dla dalszego przebiegu sprawy.

Wyrok sądu pierwszej instancji, w sprawach o alimenty, zazwyczaj podlega natychmiastowej wykonalności w zakresie określonym przez sąd. Oznacza to, że nawet jeśli jedna ze stron złoży apelację, obowiązek alimentacyjny najczęściej obowiązuje od daty wskazanej w wyroku. Jest to szczególnie ważne z punktu widzenia uprawnionego do alimentów, który może zacząć otrzymywać należne świadczenia bez konieczności czekania na prawomocność orzeczenia. Jednakże, wysokość alimentów może ulec zmianie po rozpoznaniu apelacji.

Po otrzymaniu wyroku, strona niezadowolona z rozstrzygnięcia ma prawo do wniesienia środka odwoławczego, którym w tym przypadku jest apelacja. Apelację należy złożyć do sądu drugiej instancji (najczęściej sądu okręgowego) za pośrednictwem sądu, który wydał wyrok, w terminie dwóch tygodni od daty doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem. Jest to ważny termin, którego przekroczenie skutkuje utratą możliwości odwołania się. W apelacji należy jasno wskazać, jakie zarzuty stawiamy wyrokowi pierwszej instancji i jakie wnioski chcemy osiągnąć.

Moment wydania przez sąd wyroku pierwszej instancji jest przełomowy w każdej sprawie alimentacyjnej. Niezależnie od tego, czy orzeczenie jest zgodne z naszymi oczekiwaniami, czy też nie, należy pamiętać, że jest to dopiero pierwszy etap formalnego zakończenia postępowania. Od tej chwili rozpoczyna się okres, w którym strony mają możliwość odniesienia się do decyzji sądu i podjęcia dalszych kroków prawnych, jeśli uznają to za stosowne. Zrozumienie, jakie prawa i obowiązki wynikają z wyroku pierwszej instancji, jest kluczowe dla dalszego przebiegu sprawy.

Wyrok sądu pierwszej instancji, w sprawach o alimenty, zazwyczaj podlega natychmiastowej wykonalności w zakresie określonym przez sąd. Oznacza to, że nawet jeśli jedna ze stron złoży apelację, obowiązek alimentacyjny najczęściej obowiązuje od daty wskazanej w wyroku. Jest to szczególnie ważne z punktu widzenia uprawnionego do alimentów, który może zacząć otrzymywać należne świadczenia bez konieczności czekania na prawomocność orzeczenia. Jednakże, wysokość alimentów może ulec zmianie po rozpoznaniu apelacji.

Po otrzymaniu wyroku, strona niezadowolona z rozstrzygnięcia ma prawo do wniesienia środka odwoławczego, którym w tym przypadku jest apelacja. Apelację należy złożyć do sądu drugiej instancji (najczęściej sądu okręgowego) za pośrednictwem sądu, który wydał wyrok, w terminie dwóch tygodni od daty doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem. Jest to ważny termin, którego przekroczenie skutkuje utratą możliwości odwołania się. W apelacji należy jasno wskazać, jakie zarzuty stawiamy wyrokowi pierwszej instancji i jakie wnioski chcemy osiągnąć.

Co dalej po złożeniu pozwu o alimenty w kontekście egzekucji świadczeń alimentacyjnych

Po uzyskaniu prawomocnego orzeczenia sądu w sprawie alimentacyjnej, które zobowiązuje jedną ze stron do płacenia określonej kwoty, kluczowe staje się skuteczne wyegzekwowanie tych świadczeń. Niestety, często zdarza się, że zobowiązany do alimentów uchyla się od swojego obowiązku lub płaci nieregularnie i w niepełnej wysokości. W takich sytuacjach, aby zapewnić byt uprawnionemu, konieczne jest podjęcie działań egzekucyjnych. Proces ten, choć może wydawać się skomplikowany, jest ściśle uregulowany prawnie i pozwala na skuteczne dochodzenie należności.

Podstawą do wszczęcia postępowania egzekucyjnego jest tytuł wykonawczy. W przypadku wyroku sądu, po jego uprawomocnieniu, należy złożyć w sądzie wniosek o nadanie klauzuli wykonalności. Po jej uzyskaniu, tytuł wykonawczy staje się podstawą do wszczęcia egzekucji. Najczęściej odbywa się to za pośrednictwem komornika sądowego. Należy złożyć wniosek o wszczęcie egzekucji, wskazując dane zobowiązanego oraz sposób egzekucji, który w przypadku alimentów może obejmować egzekucję z wynagrodzenia za pracę, rachunków bankowych, nieruchomości, czy innych składników majątku.

Warto zaznaczyć, że istnieją również inne instytucje wspierające egzekucję alimentów. W przypadku braku możliwości skutecznego wyegzekwowania świadczeń od zobowiązanego, można ubiegać się o świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Aby je otrzymać, należy spełnić określone kryteria dochodowe oraz złożyć odpowiedni wniosek w ośrodku pomocy społecznej. Jest to ważne rozwiązanie, które zapewnia wsparcie finansowe rodzinom w trudnej sytuacji materialnej i pozwala na zaspokojenie podstawowych potrzeb dzieci.

Po uzyskaniu prawomocnego orzeczenia sądu w sprawie alimentacyjnej, które zobowiązuje jedną ze stron do płacenia określonej kwoty, kluczowe staje się skuteczne wyegzekwowanie tych świadczeń. Niestety, często zdarza się, że zobowiązany do alimentów uchyla się od swojego obowiązku lub płaci nieregularnie i w niepełnej wysokości. W takich sytuacjach, aby zapewnić byt uprawnionemu, konieczne jest podjęcie działań egzekucyjnych. Proces ten, choć może wydawać się skomplikowany, jest ściśle uregulowany prawnie i pozwala na skuteczne dochodzenie należności.

Podstawą do wszczęcia postępowania egzekucyjnego jest tytuł wykonawczy. W przypadku wyroku sądu, po jego uprawomocnieniu, należy złożyć w sądzie wniosek o nadanie klauzuli wykonalności. Po jej uzyskaniu, tytuł wykonawczy staje się podstawą do wszczęcia egzekucji. Najczęściej odbywa się to za pośrednictwem komornika sądowego. Należy złożyć wniosek o wszczęcie egzekucji, wskazując dane zobowiązanego oraz sposób egzekucji, który w przypadku alimentów może obejmować egzekucję z wynagrodzenia za pracę, rachunków bankowych, nieruchomości, czy innych składników majątku.

Warto zaznaczyć, że istnieją również inne instytucje wspierające egzekucję alimentów. W przypadku braku możliwości skutecznego wyegzekwowania świadczeń od zobowiązanego, można ubiegać się o świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Aby je otrzymać, należy spełnić określone kryteria dochodowe oraz złożyć odpowiedni wniosek w ośrodku pomocy społecznej. Jest to ważne rozwiązanie, które zapewnia wsparcie finansowe rodzinom w trudnej sytuacji materialnej i pozwala na zaspokojenie podstawowych potrzeb dzieci.

Złożenie pozwu o alimenty i co dalej gdy wystąpią zmiany w sytuacji życiowej stron

Życie jest dynamiczne, a sytuacja materialna i osobista stron postępowania alimentacyjnego może ulec znaczącym zmianom. Zmiany te, takie jak utrata pracy, choroba, czy wzrost potrzeb dziecka, mogą stanowić podstawę do żądania zmiany wysokości alimentów. W takiej sytuacji, po złożeniu pierwotnego pozwu i zapadnięciu orzeczenia, nie jesteśmy bezradni. Prawo przewiduje możliwość zainicjowania nowego postępowania, które pozwoli na dostosowanie świadczeń alimentacyjnych do aktualnych realiów.

Kluczowym elementem w przypadku wnioskowania o zmianę wysokości alimentów jest wykazanie, że nastąpiła istotna zmiana okoliczności od czasu wydania ostatniego orzeczenia w sprawie. Nie chodzi tu o drobne fluktuacje, lecz o znaczące pogorszenie lub polepszenie sytuacji jednej ze stron. Na przykład, jeśli rodzic zobowiązany do płacenia alimentów stracił dobrze płatną pracę i obecnie jego dochody są znacznie niższe, może złożyć pozew o obniżenie alimentów. Z drugiej strony, jeśli dziecko ma poważne problemy zdrowotne wymagające kosztownego leczenia, lub jego potrzeby edukacyjne znacznie wzrosły, rodzic sprawujący opiekę może domagać się podwyższenia alimentów.

Postępowanie w sprawie o zmianę wysokości alimentów jest podobne do pierwotnego procesu. Należy złożyć nowy pozew w sądzie, który był właściwy do rozpoznania poprzedniej sprawy. W pozwie należy szczegółowo opisać zaistniałe zmiany, uzasadnić swoje żądanie i przedstawić dowody potwierdzające nową sytuację. Sąd, podobnie jak w pierwotnym postępowaniu, będzie analizował zarobki i możliwości zarobkowe obu stron, a także usprawiedliwione potrzeby uprawnionego do alimentów. Ważne jest, aby pamiętać, że orzeczenie dotyczące alimentów może być zmieniane wielokrotnie w ciągu życia dziecka, jeśli tylko pojawią się ku temu uzasadnione podstawy.

• Utrata pracy przez osobę zobowiązaną do alimentów lub znaczące obniżenie dochodów.
• Poważne zachorowanie osoby zobowiązanej lub uprawnionej do alimentów, generujące dodatkowe koszty.
• Znaczący wzrost usprawiedliwionych potrzeb dziecka, np. w związku z rozpoczęciem nauki w szkole średniej lub na studiach, potrzebą specjalistycznych zajęć.
• Zmiana miejsca zamieszkania jednej ze stron, generująca nowe koszty utrzymania.
• Urodzenie się kolejnego dziecka przez osobę zobowiązaną do alimentów, wpływające na jej możliwości finansowe.

Życie jest dynamiczne, a sytuacja materialna i osobista stron postępowania alimentacyjnego może ulec znaczącym zmianom. Zmiany te, takie jak utrata pracy, choroba, czy wzrost potrzeb dziecka, mogą stanowić podstawę do żądania zmiany wysokości alimentów. W takiej sytuacji, po złożeniu pierwotnego pozwu i zapadnięciu orzeczenia, nie jesteśmy bezradni. Prawo przewiduje możliwość zainicjowania nowego postępowania, które pozwoli na dostosowanie świadczeń alimentacyjnych do aktualnych realiów.

Kluczowym elementem w przypadku wnioskowania o zmianę wysokości alimentów jest wykazanie, że nastąpiła istotna zmiana okoliczności od czasu wydania ostatniego orzeczenia w sprawie. Nie chodzi tu o drobne fluktuacje, lecz o znaczące pogorszenie lub polepszenie sytuacji jednej ze stron. Na przykład, jeśli rodzic zobowiązany do płacenia alimentów stracił dobrze płatną pracę i obecnie jego dochody są znacznie niższe, może złożyć pozew o obniżenie alimentów. Z drugiej strony, jeśli dziecko ma poważne problemy zdrowotne wymagające kosztownego leczenia, lub jego potrzeby edukacyjne znacznie wzrosły, rodzic sprawujący opiekę może domagać się podwyższenia alimentów.

Postępowanie w sprawie o zmianę wysokości alimentów jest podobne do pierwotnego procesu. Należy złożyć nowy pozew w sądzie, który był właściwy do rozpoznania poprzedniej sprawy. W pozwie należy szczegółowo opisać zaistniałe zmiany, uzasadnić swoje żądanie i przedstawić dowody potwierdzające nową sytuację. Sąd, podobnie jak w pierwotnym postępowaniu, będzie analizował zarobki i możliwości zarobkowe obu stron, a także usprawiediedliwione potrzeby uprawnionego do alimentów. Ważne jest, aby pamiętać, że orzeczenie dotyczące alimentów może być zmieniane wielokrotnie w ciągu życia dziecka, jeśli tylko pojawią się ku temu uzasadnione podstawy.